စိတ္ႏွလုံး ရႊင္လန္းေစဖို႕

* ငါ့ကိုယ္ငါ ေလးစားမႈ ရွိေနေသးသ၍ သူမ်ား ဘယ္လိုထင္တယ္ဆိုတာကို ေၾကာင့္က်စိုက္ေနဖို႕ မလိုဘူး ။

* ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္မေသးတဲ့သူဟာ သူမ်ား ကိုယ့္ကို အထင္ေသးတာကို ဂရုမစိုက္ဘူး ။

* ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ေနတဲ့သူဟာ သူမ်ား ဘာေျပာေျပာ ခံႏိုင္တယ္ ။

* သူမ်ားကို ဘယ္လိုလူစားလဲလို႕ ေျပာတာဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လိုလူစားလို႕ ေဖာ္ျပတာနဲ႕ တူတယ္ ။

* တကယ္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ ၊ထိေရာက္တဲ့ ၊ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ေက်နပ္မႈ အမ်ားဆုံး ရတဲ့ အလုပ္ ၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြလည္း အမ်ားဆုံးထုတ္ျပီးသုံးရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္မယ့္သူဟာ အေသးအမႊား အဆိုးေတြကို ေတြးဖို႕ မသင့္ဘူး ။

* ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မေနႏိုင္တဲ့သူဟာ သူမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အေထာက္အကူ မေပးႏိုင္ဘူး ။

* စိတ္ဓါတ္က်သြားရင္ စိတ္အိုသြားတယ္ ။

* သတိနဲ႕ ေနတဲ့ စိတ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မအိုဘူး။

* ေငြကလြဲလို႕ တျခားဘာမွ မရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တာဟာ ဘဝကို ေရာင္းစားတာနဲ႕ တူတယ္ ။

* ကိုယ့္အလုပ္ဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ အေကာင္းဆုံး စိတ္ထားနဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ျပႏိုင္ရမယ္ ။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာ္တိက ( စိတ္ႏွလုံး ရႊင္လန္းေစဖို႕ ) စာအုပ္မ်ာ ေကာက္ႏႈတ္သည္ ။

ငါအိုသြားေသာအခါ

• 
  

• ငါအိုသြားေသာအခါ ငါက အရင္က ငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ကို နားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။
•  ခ်ည့္နဲ႔နဲ႔ လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အက်ီေပၚ ဖိတ္စင္သြားတဲ့ အခါ၊ အက်ီ၊ လံုခ်ည္ ဖိုသီဖတ္သီ ျဖစ္ေနတဲ့ အခါ၊ ငါ့ကို မရြံပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသုတ္သင္ေပးခဲ့တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။
• အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့စကားေတြ ျပန္ေျပာမိတဲ့ အခါ စကားမျဖတ္ပဲ ေက်းဇူးျပဳျပီး နားေထာင္ေပးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္ေတြ၊ ငါးရာငါးဆယ္ နိပါတ္ေတာ္ေတြ၊ ဇာတ္ၾကီး ဆယ္ဘြဲ႕ေတြ စတဲံ ပံုျပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ေျပာရင္း ငါေခ်ာ့သိပ္ ခဲ့တာေတြကို သတိရေပးပါ။

ငါ

ငါေျပာမွမွန္၊ ငါၾကံမွဟုတ္
ငါ့ကိုယ္ငါ ငါပြဲထုတ္
ငါစြဲသ႐ုပ္။

ငါျပင္မွယဥ္၊ ငါဆင္မွလွ
ငါ့ကိုယ္ငါ ငါအားက်
ငါစြဲအတၱ။                                                                                            

ငါထင္ရာ ငါတေကာရယ္နဲ႔
ငါ့သေဘာ ငါ့အျမင္
ငါသာလွ်င္ စင္းလံုးေခ်ာ
ငါ့အေျပာ သဲလဲစင္
ငါ့ကိုယ္ငါ ေရွ႕တန္းတင္
ငါ့ကိုယ္လွ်င္ ငါတင္စား
ငါတကားရယ္နဲ႔
ငါ့အမွား ငါမျမင္တဲ့
ငါ့အသြင္ အရွက္ကင္းတယ္
သိမ္ဖ်ဥ္းဘိတကား..။ ။

စစ္ျပန္ မဂၢဇင္းထဲကပါ။ စာေရးသူကိုေတာ့ မသိပါဘူး..။